Sabah 2 saatlik
uykuyla uyandıgımda kışın karanligi degil di sadece sabahı karartan. Uzgunum,
tum olanlar icin. Kendimi nasıl koruyacagım bu durumdan bilemiyorum. Hic koruyamadım
ki…
Korkuyorum.
Olanlardan veya olacaklardan degil.
Tum bu olanlar ve olacaklar olup dururken hayatı kacirmaktan,
korkuyorum.
Oysa sen soylemistin. Mutlu olamayacaksın demistin.
Haklıydın.
Ne geldiyse basıma Sezen Aksu yuzunden, bir de sonum olacak
olan yeşilçam, bi de Mustafa Kemal. Ne derdin sen.. kombo oldu.
Ben hani şu meşhur boku ne zaman yiyecegim bakalım. Kac kaç
kaç sonu yok. Ne zaman durup geriye baksam peşimde .bu bok yenecek.
Turgut. 1 seneyi gecti. En son tam agzımı kocaman açmış yutuverecekken,
yine hicbirseyle yuzlesemeden, korkak ve kacak , yarım yarım yapıstırma,
herseyi elime yuzume bulastırıp .kactım gittim
Bak 1 senede
neler neler becerdim. Ama duysan sasirmazsın. Eminim , bir arpa boyu yol gidemedin
sen de benimle bir kasık boku da sokamadın bogazıma.
Ama iste hicbir
yolu yok insanın yalnızlıgıyla yuzlesmesinin, sen de haklısın.
No comments:
Post a Comment