kendiliğimden

hatırlıyorum, nasıl hissederdim, nasıl gülerdim, nasıl yürürdüm, nasıl bakardım...
fotoğraftan değil, günlüklerden , mektuplardan değil. içimde bir yerden bilerek.

meğer

Nasıl naif, nasıl zarif , nasıl savunmasız, nasıl hırçın, nasıl ürkek, nasıl yürekli, nasıl iyi, nasıl çocuk.

uyku

bu sabahlar, bu akşamlar, bu sabaha karşılar. öğleden sonra geçen bulutlarla kararan odalar. şehrin bazı semtlerinden duyulan kuş sesleri. ruhumda hafızası, biliyorum, çok zaman sonra okusam bu yazıyı , belki ne bu ev, ne bu semt ne bu eller ne bu gözler olacak, ama bir koku gibi getirecek bana bugünleri.

sabah ikinci uykuda, telefonda bir ses yanıma gelin diyor.
o ses beni, ben de o sesi ne çok severim. o ses iyi olsun diye beklerim, güzel günlerin hayalini kurar dururum. varsın mümkünsüz olsun. yine de kurarım. sofralar, ateşte tüten dumanlar, açan çiçekler, yüze vuran güneşler, iç ısıtan yarım çaylar.

beni ilk görüşte sevip sahiplenen o ses iyi olsun. hep olsun.