saygi maygi duymuymuyorum --dayiyim ben

manitacilarrrr
uzun zamandir kafa patlatiyorum manitaciligin anotomisini kimyasini cozmeye.ozellikle hatun milleti [tabi erkek kisiler de arayi acmiyorlar] cok megilli mutualist yasama.
-nedir yani ezik misiniz ey insanlar nedir ?
bu acizlik
dunya bundan ibaret degil
uyanin yahu !!
....
diye cok seslendim kuru kalabaliklara modasi gecmis politikaci yerine bile koymadilar beni.
ben anlamiyorum asklarini yapis yapis yasayanlari bu kadar hayata pencereleri kapatmalari sanki onune gelende ruh ikizini buldu zanneden o suh bakislari ayrica bulsalar kac yazar askla aciklanabilir mi hersey hele hele sevda lafini agzima almaya korktugum bu gunlerde ne asklar var dunyada ne kolay asik olmak ne kolay asik olmadigini bile bile ask yasamaya calismak
sonraaaa
satislarrrr
bu manitacilik lise yillarinda sinsi universtede aleni okul bitince ise ayuka cikmislikla yasaniyor bunun matematigini anliyorum tabi evde mi kaldiniz hurraaa..neyse konu dagilmasin satislar yasaniyor artik cift olmadan girilemiyor barlara sinemalara ya siz cift olacaksiniz ya bir cifte yamanacaksiniz[tabi durumun ic yuzu boyle degil once arkadasinizla sozlesirsiniz sonra ya gelmez eker ya da sart kosar ya da onu bile yapmaz soylemeye dahi ihtiyac duymaz cataaa piyangodan manita cikar ve yamanan o degil siz olursunuz]bi gun ama bi gun tepem bi atacak tekme kufur temizleyecem bu saygisizligi.[bu bir tehtidtir dikkate aliniz]
artik nefret ettim icimi curuttuler saygi maygi da duymuyorum hatta manitaci adamin ustune kirmizi kalemle ----------------------------cekiyorum ve bitiriyorum bana bunlarla gelmeyin yakarim asabiyim

imkansiz olan zamani geri cevirmek ..yutkunacak durumum yok cok hastayim az gittim uz gittim ve oyle bir yere geldim ki sifira bir adim kaldi [gibi hissediyorum] yani hiclige yokluga olume..bu defresif bir durum degil onun ne oldugunu gayet iyi biliyorum. bu tanimadigim bir his ben hic kendimden bu kadar uzak olmadim hayat gayelerinden yasam arzusundan hep siki sikiya bagliydim keyifti benim icin yasam sacma sapan rutin isleri bile seramoniye donustururdum hic (gercekten)pisman olmadim kavgalarimdan acilarimdan utanclarimdan hepsi hayatti ta kendisiydi mutluydum sabit bir tatmin hissiyle.simdi ise biseyler olmus bitmis nerde koptu bilmiyorum ama hicbir heyecan duymuyorum yasama dair.kendimi yattigim yerden kaldirmaya ikna edemiyorum.felcli bir bacak gibi .su an daha iyiyim ama bu sayfayi kapattigimda duyamayacagim kendi sesimi.depresyon olsa kor gibi hissederdim ,karanlik. oysa simdi sagirim hic ses yok icimde ........ (7mart)

gunun ilk kahvesi

hayatta en cok sahip olmak istediklerimden biridir,hatirladim, ici kurklu yesil solcu parkasi(duslere donus bolum5-sayfa11-satir84) (5 mart)

yok